Borówka wysoka

Szarobrązowy, puszysty nalot grzybni na kwiatach, owocach, liściach i pędach, poprzedzony wodnistymi, gnijącymi plamami. Poraża osłabione i uszkodzone tkanki, szybko rozwija się w wilgoci i chłodzie oraz przy słabej cyrkulacji powietrza. Częsta na truskawkach, begoniach, piwoniach i różach. Nalot jest charakterystycznie „myszaty” — puszysty, popielatoszary, a przy potrąceniu porażonej tkanki wzbija się widoczna chmurka zarodników (konidiów), co stanowi cechę rozpoznawczą tej choroby. Infekcja rozpoczyna się zwykle od tkanek najsłabszych: przekwitających płatków, zranień, śladów po gradzie lub żerowaniu szkodników, a także od resztek pyłku osiadłego na płatkach. Na kwiatach pojawiają się drobne, brązowe, wodniste plamki, które szybko obejmują cały kwiat („zgorzel kwiatów”); z porażonego kwiatu grzyb często przerasta w głąb pędu, powodując jego przewężenie i zamieranie. Na owocach miękkich (truskawka, malina, winogrona, pomidor) rozwija się wodnista, brunatniejąca zgnilizna pokryta grubą warstwą szarego, puszystego kożucha — jagoda mięknie i „rozpływa się”. Na siewkach i sadzonkach Botrytis wywołuje zgorzel podstawy pędu i gwałtowne przewracanie się roślin. W starszej, obumierającej grzybni oraz na resztkach roślinnych tworzą się twarde, czarne, nieregularne grudki — sklerocja (przetrwalniki), którymi patogen zimuje w glebie i w resztkach roślinnych. Choroba ujawnia się także po zbiorze, jako szybko postępująca zgnilizna przechowalnicza owoców i warzyw.

Objaw dotyczy roślin kwasolubnych — hortensji, róży, rododendrona, borówki i innych — uprawianych na glebach zasadowych lub wapiennych. Blaszka liściowa żółknie, podczas gdy nerwy pozostają wyraźnie zielone, dając charakterystyczną chlorozę międzynerwową. Objawy pojawiają się najpierw na najmłodszych liściach na szczytach pędów, ponieważ żelazo jest w roślinie mało ruchliwe i nie przemieszcza się do nowych przyrostów. W skrajnych przypadkach liście są niemal białe, a ich brzegi zasychają. Kluczowe jest to, że przyczyną najczęściej nie jest brak żelaza w glebie, lecz zbyt wysokie pH, które blokuje jego pobieranie przez korzenie. Warto zaznaczyć, że nie wszystkie podatne rośliny są w równym stopniu kwasolubne — róża preferuje odczyn lekko kwaśny do obojętnego (około pH 6–7) i na silnie zasadowych, wapiennych glebach również choruje na chlorozę żelazową, choć nie jest kwasolubna tak jak rododendron czy borówka. Wzór żółknięcia jest bardzo regularny: zielona pozostaje nie tylko główna wiązka, lecz cała drobna siateczka nerwów, przez co liść wygląda jak zielona koronka na żółtozielonym tle — to najpewniejsza cecha rozpoznawcza, odróżniająca chlorozę międzynerwową od równomiernego, całopowierzchniowego żółknięcia typowego dla niedoboru azotu. Objawy nasilają się z każdym kolejnym przyrostem: starsze liście u dołu pędu bywają jeszcze zielone lub tylko lekko rozjaśnione, a im młodszy liść, tym jest bledszy, aż po niemal białe, cytrynowe wierzchołki. Przy długo utrzymującym się niedoborze brzegi i wierzchołki najmłodszych liści brązowieją i nekrotyzują, pędy słabiej rosną i drobnieją, a u borówki spada plon oraz jakość owoców. Chloroza żelazowa nie jest zaraźliwa — nie przenosi się z rośliny na roślinę, lecz pojawia się jednocześnie u wszystkich egzemplarzy rosnących na tym samym, zbyt zasadowym stanowisku, co również pomaga odróżnić ją od chorób infekcyjnych. Nasilenie bywa zmienne w sezonie: chłodna, mokra i zbita gleba, zła aeracja korzeni, nadmiar wapnia, wysoka zawartość wodorowęglanów w wodzie do podlewania oraz przenawożenie fosforem dodatkowo utrudniają pobieranie żelaza i zaostrzają objawy nawet wtedy, gdy pierwiastka w glebie nie brakuje.

Ryjkowce długości 8–12 mm, czarne lub ciemnobrązowe, o krótkim i szerokim ryjku, nielotne, aktywne nocą. Ich larwy są białe, beznogie, wygięte w kształt litery C, z brązową głową i żyją w glebie. Objawy: dorosłe chrząszcze wygryzają nocą charakterystyczne półkoliste zatoki na brzegach liści (bukszpan, różanecznik, bergenia, truskawka, rośliny doniczkowe), a larwy podgryzają korzenie, cebulki i podstawę pędów, przez co roślina nagle więdnie i zamiera. Najpospolitszy jest opuchlak truskawkowiec (Otiorhynchus sulcatus), rzadziej opuchlak owalny (O. ovatus) i pokrewne gatunki. Cechą kluczową dla liczebności jest rozmnażanie partenogenetyczne (dzieworództwo): populacje składają się niemal wyłącznie z samic, a jedna samica składa do gleby kilkaset jaj bez udziału samca, przez co ognisko szybko narasta. Cykl rozwojowy: chrząszcze zimują głównie jako larwy (część jako osobniki dorosłe) w glebie, dorosłe wychodzą późną wiosną i wczesnym latem i przez około 3–4 tygodnie odbywają żer dojrzewający na liściach, zanim zaczną składać jaja; larwy żerują na korzeniach od lata przez jesień i ponownie wczesną wiosną. Najgroźniejsza jest faza larwalna — larwy ogryzają korzenie i podgryzają szyjkę korzeniową u podstawy pędu (obrączkowanie), przez co roślina nagle więdnie mimo wilgotnej gleby i daje się łatwo wyjąć z podłoża; żer dorosłych (półkoliste zatoki na brzegach liści) głównie szpeci roślinę i rzadko ją zabija. Szczególnie narażone są rośliny w pojemnikach, gdzie ograniczona bryła korzeniowa zostaje szybko zniszczona. Chrząszcze są nielotne, więc rozprzestrzeniają się, wędrując po podłożu oraz — przede wszystkim — z porażonymi roślinami i podłożem, co czyni świeżo kupowane sadzonki doniczkowe główną drogą zawleczenia.