Pasternak zwyczajny

Mucha, której larwy drążą korytarze w korzeniach marchwi (a także pietruszki, selera i pasternaku). Objawy: rdzawe korytarze i tunele w korzeniu, brązowoczerwone przebarwienia liści, gorzki smak i gnicie korzeni w przechowywaniu. Dorosłe wabione są zapachem uszkodzonych liści. Dorosła połyśnica to niewielka, około 4–5 mm długości muchówka o smukłym, błyszczącym czarnym odwłoku, rdzawożółtej głowie, żółtych odnóżach i przezroczystych, lekko opalizujących skrzydłach — stąd nazwa „połyśnica”. Owad lata nisko przy ziemi i słabo, chętnie kryjąc się w cieniu roślin. Larwa jest beznoga, kremowożółta, błyszcząca, dorasta do 8–10 mm; to ona wyrządza szkody, drążąc płytkie, kręte korytarze tuż pod skórką korzenia, które z czasem rdzawieją i pękają. W ciągu sezonu rozwijają się zwykle dwa pokolenia (lokalnie trzecie): pierwsze naloty przypadają na przełom kwietnia i maja, a najgroźniejsze, liczniejsze drugie pokolenie żeruje od sierpnia do września, uszkadzając korzenie tuż przed zbiorem. Szkodnik zimuje jako larwa w pozostawionych w glebie korzeniach lub jako bobówka w ziemi. Pierwszym sygnałem bywają brązowoczerwone, jakby przywiędłe przebarwienia liści; po wyjęciu korzenia widać rdzawe bruzdy i tunele wypełnione ciemnymi odchodami. Uszkodzone korzenie gorzknieją, łatwo gniją w przechowalni i stają się bramą dla wtórnych infekcji grzybowych i bakteryjnych.

Drobne (1–3 mm) owady o miękkim ciele, zielone, czarne lub różowe, żerujące gromadnie na młodych pędach i spodniej stronie liści. Wydzielają lepką rosę miodową. Cechą diagnostyczną odróżniającą mszyce od innych drobnych owadów ssących jest para syfonów (rurkowatych wyrostków) na końcu odwłoka oraz ogonek (cauda); w jednej kolonii występują zwykle formy bezskrzydłe (dzieworodne samice) obok uskrzydlonych migrantek, które latem nalatują na nowe rośliny. Latem mszyce rozmnażają się dzieworodnie i żyworodnie, w wielu pokoleniach, dzięki czemu populacja narasta lawinowo; jesienią u wielu gatunków pojawia się pokolenie płciowe składające zimujące jaja na żywicielu, a gatunki dwudomowe przenoszą się między żywicielem zimowym (często drzewem lub krzewem) a letnim (rośliną zielną). Objawy żerowania to skręcanie, kędzierzawienie i deformacja młodych liści, zahamowanie wzrostu, żółknięcie oraz opadanie pąków i zawiązków. Obfita rosa miodowa oblepia liście, a rozwijający się na niej grzyb czerni sadzakowej tworzy czarny nalot ograniczający fotosyntezę; rosą miodową żywią się mrówki, które w zamian bronią kolonii przed drapieżcami. Mszyce są też ważnymi wektorami wirusów roślinnych (m.in. mozaik), przenosząc je z rośliny na roślinę już podczas krótkiego kłucia próbnego.