Chrzan pospolity

Na korzeniach roślin kapustnych (kapusta, kalafior, rzepak, rzodkiewka) tworzą się charakterystyczne narośla i zgrubienia deformujące system korzeniowy. Uszkodzone korzenie nie pobierają prawidłowo wody i składników pokarmowych, więc rośliny więdną w ciągu dnia, zwłaszcza w upał, słabo rosną, żółkną i marnieją. Z czasem narośla gniją, uwalniając do gleby ogromne ilości zarodników przetrwalnikowych. Narośla mają postać wrzecionowatych, maczugowatych lub guzowatych zgrubień, które często zlewają się w duże, bulwiaste twory na korzeniu głównym i korzeniach bocznych. Choroba poraża wyłącznie rośliny kapustowate (Brassicaceae), w tym chwasty takie jak tasznik pospolity czy gorczyca polna — one również podtrzymują i przenoszą patogena. Objawy nadziemne są niecharakterystyczne: więdnięcie (z początku ustępujące w nocy, później trwałe), zahamowanie wzrostu i karłowacenie, drobne, luźne główki, a liście bywają przebarwione sinozielono lub czerwonawo — dlatego pewne rozpoznanie wymaga wyjęcia rośliny z ziemi i obejrzenia korzeni. Młode siewki mogą zamierać całkowicie. Gnijące narośla wydzielają nieprzyjemny zapach i uwalniają miliardy zarodników przetrwalnikowych, które zakażają glebę nawet na kilkanaście–dwadzieścia lat. Rozwojowi choroby sprzyjają gleby kwaśne, ciepłe i wilgotne.

Na liściach pojawiają się brązowe do ciemnobrązowych plamy z charakterystycznymi koncentrycznymi, strefowanymi pierścieniami przypominającymi „tarczę strzelniczą”, często otoczone żółtą obwódką. Plamy powiększają się i zlewają, a liście zasychają i zamierają, poczynając od najstarszych, dolnych. Na owocach, bulwach i korzeniach tworzą się ciemne, suche, zapadnięte plamy gnilne, a porażone tkanki pokrywają się ciemnooliwkowym, aksamitnym nalotem zarodników. Koncentryczne pierścienie w obrębie plamy są najpewniejszą cechą rozpoznawczą — powstają wskutek przemiennego, dobowego wzrostu grzybni i najlepiej widać je pod światło. Obraz zależy od żywiciela i gatunku grzyba: na ziemniaku i pomidorze (Alternaria solani, „sucha zaraza”) drobne ciemne plamki na dolnych liściach powiększają się w owalne, strefowane nekrozy; na warzywach kapustnych (A. brassicae, A. brassicicola) plamy bywają otoczone szeroką chlorotyczną obwódką i przechodzą na łuszczyny nasienne; na marchwi (A. dauci) porażenie zaczyna się od brzegów starszych liści, powodując czernienie i zamieranie naci utrudniające zbiór maszynowy. Starsze plamy często zamierają i wykruszają się w środku, dając blaszce „dziurawy” wygląd, a silne porażenie prowadzi do żółknięcia i przedwczesnej defoliacji, która odsłania owoce na oparzenia słoneczne. Na łodygach i ogonkach liściowych powstają wydłużone, ciemne, zapadnięte smugi, a u siewek grzyb może wywołać zgorzel podstawy pędu.

Drobne (1–3 mm) chrząszcze o czarnych albo czarnych z żółtymi podłużnymi paskami pokrywach skrzydłowych, o silnie zgrubiałych tylnych udach, dzięki którym zaniepokojone skaczą jak pchły. Żerują na roślinach kapustnych oraz rzodkiewce, rukoli, kapuście pekińskiej i kalarepie. Objawy: w blaszkach liściowych wygryzają liczne drobne, okrągłe dziurki przypominające sitko, szczególnie groźne dla siewek i młodych roślin, którym gęsty żer potrafi całkowicie zahamować wzrost. Największe szkody wyrządzają w ciepłej i suchej pogodzie. Nazwa „pchełki ziemne” obejmuje kilka gatunków z rodzaju Phyllotreta — na roślinach kapustowatych w Polsce najczęściej Phyllotreta undulata, P. atra, P. nemorum i P. nigripes. Dorosłe chrząszcze zimują w wierzchniej warstwie gleby, pod resztkami roślinnymi i w ściółce na obrzeżach pól, ogrodów i miedz. Wiosną, przy ociepleniu (aktywność wyraźnie rośnie powyżej ok. 15°C), wychodzą z kryjówek i nalatują na najmłodsze rośliny kapustne — dlatego pierwsze naloty zbiegają się ze wschodami warzyw. Większość gatunków ma jedno pokolenie w roku: samice składają jaja w glebie, a larwy żerują na korzeniach i drobnych korzonkach (u większości Phyllotreta mało szkodliwie; wyjątkiem jest P. nemorum, której larwy minują liście). Nowe pokolenie chrząszczy pojawia się latem, dożera i przechodzi na zimowanie. Charakterystyczne uszkodzenia to płytkie wygryzy i dziurki o średnicy 1–2 mm skupione na górnej stronie liścia; przy silnym nasileniu blaszka wygląda jak podziurawiona sitkiem, brązowieje wokół ran i zasycha. Najgroźniejszy jest żer na liścieniach i pierwszych liściach właściwych oraz na stożku wzrostu — uszkodzona siewka zatrzymuje rozwój, a rany bywają wrotami wtórnych infekcji. Chrząszcze są najaktywniejsze w słoneczne, ciepłe południe; chłód, deszcz i wysoka wilgotność wyraźnie hamują ich żerowanie.

Duży motyl dzienny o rozpiętości skrzydeł 50–65 mm; skrzydła białe, przednie z czarnymi wierzchołkami, u samic dodatkowo z dwiema czarnymi plamami. Jaja żółte, składane grupami na spodniej stronie liści. Gąsienice są żółtozielone z czarnymi plamkami i żółtymi paskami, żerują gromadnie. Objawy: gąsienice ogryzają liście roślin kapustnych (kapusta, brokuł, kalafior, rzepak, nasturcja) aż do grubych nerwów i zanieczyszczają główki odchodami. W ciągu roku rozwijają się zwykle dwa, a w ciepłe lata trzy pokolenia; owad zimuje jako poczwarka, przepoczwarczając się w osłoniętych miejscach — na pniach, murach czy płotach. Motyle pierwszego pokolenia pojawiają się od maja, jednak najliczniejsze i najgroźniejsze jest pokolenie letnie, żerujące od lipca do września. Żółte, beczułkowate jaja składane są w złożach po kilkadziesiąt sztuk; młode gąsienice początkowo szkieletują liść, pozostawiając siatkę nerwów, a starsze rozłażą się i zjadają całą blaszkę aż do grubych żyłek — dorosła gąsienica osiąga około 40 mm. Poza warzywami kapustnymi (w tym brukselką, jarmużem, kalarepą) żywicielami są także nasturcja, rezeda oraz dziko rosnące chwasty kapustowate, stanowiące rezerwuar szkodnika. Ciemnozielone odchody zanieczyszczające główki obniżają wartość handlową plonu i sprzyjają wtórnym gniciom; sygnałem zagrożenia są białe motyle krążące nad uprawą oraz żółte złoża jaj na spodzie liści.

Drobne (1–3 mm) owady o miękkim ciele, zielone, czarne lub różowe, żerujące gromadnie na młodych pędach i spodniej stronie liści. Wydzielają lepką rosę miodową. Cechą diagnostyczną odróżniającą mszyce od innych drobnych owadów ssących jest para syfonów (rurkowatych wyrostków) na końcu odwłoka oraz ogonek (cauda); w jednej kolonii występują zwykle formy bezskrzydłe (dzieworodne samice) obok uskrzydlonych migrantek, które latem nalatują na nowe rośliny. Latem mszyce rozmnażają się dzieworodnie i żyworodnie, w wielu pokoleniach, dzięki czemu populacja narasta lawinowo; jesienią u wielu gatunków pojawia się pokolenie płciowe składające zimujące jaja na żywicielu, a gatunki dwudomowe przenoszą się między żywicielem zimowym (często drzewem lub krzewem) a letnim (rośliną zielną). Objawy żerowania to skręcanie, kędzierzawienie i deformacja młodych liści, zahamowanie wzrostu, żółknięcie oraz opadanie pąków i zawiązków. Obfita rosa miodowa oblepia liście, a rozwijający się na niej grzyb czerni sadzakowej tworzy czarny nalot ograniczający fotosyntezę; rosą miodową żywią się mrówki, które w zamian bronią kolonii przed drapieżcami. Mszyce są też ważnymi wektorami wirusów roślinnych (m.in. mozaik), przenosząc je z rośliny na roślinę już podczas krótkiego kłucia próbnego.