Czosnek olbrzymi

Porażone mięsiste organy — cebule, bulwy, korzenie spichrzowe i soczyste łodygi — gniją na mokro, przechodząc w śluzowatą, wodnistą, miękką masę o charakterystycznym, nieprzyjemnym, gnilnym zapachu. Tkanka rozpada się, a skórka często pozostaje jako cienki worek wypełniony rozłożonym miąższem. Choroba szybko postępuje w cieple i przy wysokiej wilgotności, zwłaszcza w przechowalni; dotyka cebuli, czosnku, tulipana, narcyza, hiacynta i warzyw korzeniowych. Pierwszym objawem są drobne, przejrzyste, jakby przesiąknięte wodą plamy, które szybko brązowieją i miękną; w miejscu porażenia miąższ ulega maceracji — bakterie rozkładają substancje sklejające ściany komórkowe, przez co tkanka traci spoistość i rozpływa się w kremowo-brązową breję. Na przekroju granica między tkanką zdrową a chorą jest wodnista i nieostra, a z uszkodzenia często sączy się mętny, śluzowaty wyciek. W cebulach i szyjce roślin cebulowych porażenie zaczyna się zwykle od góry lub od rany i schodzi w głąb, dając miękką, śliską „szyję”; u ziemniaka mokra zgnilizna bulb łączy się z czarną nogą — czerniejącą, gnijącą podstawą pędu. Sama bakteria nie tworzy grzybni ani widocznego nalotu — to odróżnia ją od gnicia grzybowego — a intensywny fetor bierze się z wtórnego rozkładu przez inne drobnoustroje. Objawy postępują najszybciej przy temperaturze powyżej około 20°C, słabej wentylacji i obecności filmu wody na powierzchni organów.

Niepozorna, popielatoszara mucha długości 6–7 mm, z wyglądu przypominająca drobną muchę domową; szkody wyrządzają jej larwy — beznogie, białe, błyszczące czerwie długości do 8 mm. Larwy wgryzają się w cebule oraz w podstawę pędu i drążą w nich chodniki, przez co rośliny żółkną, więdną, a porażone cebule gniją i wtórnie zakażają się bakteriami. Żeruje na cebuli, czosnku, porze i szalotce; w ciągu sezonu rozwijają się zwykle dwa–trzy pokolenia, a pierwsze, wiosenne, atakuje najmłodsze siewki i jest najgroźniejsze. Śmietka zimuje w glebie w postaci bobówki (beczułkowatej, brunatnej poczwarki) na głębokości kilku centymetrów, najczęściej w miejscu zeszłorocznej uprawy cebulowej. Lot pierwszego pokolenia zaczyna się zwykle na przełomie kwietnia i maja i tradycyjnie sygnalizowany jest kwitnieniem mniszka i wczesnych drzew owocowych; samice składają wtedy drobne, białe, podłużne jaja pojedynczo lub w grupkach u nasady roślin oraz w szczelinach gleby tuż przy szyjce cebuli. Wylęgłe larwy wędrują w dół i wgryzają się w piętkę oraz mięsistą część cebuli. Na zagonie porażenie rozpoznaje się po postępującym żółknięciu i zasychaniu najstarszych liści szczypioru, więdnięciu całych roślin oraz tym, że chore rośliny bardzo łatwo daje się wyciągnąć z ziemi — w rozciętej cebuli i u podstawy pędu widoczne są chodniki i białe larwy. Uszkodzona tkanka szybko przechodzi w mokrą, cuchnącą zgniliznę bakteryjną, przez co jedna larwa potrafi zniszczyć całą cebulę, a ognisko rozszerza się na sąsiednie rośliny w rzędzie. Kolejne pokolenia (letnie i późnoletnie) uszkadzają już zawiązane cebule, obniżając ich zdolność przechowalniczą.