Por zwyczajny

Rdzawopomarańczowe lub brunatne, pylące skupiska zarodników na spodniej stronie liści, którym na wierzchu odpowiadają żółte plamy. Silnie porażone liście żółkną i przedwcześnie opadają, roślina słabnie. Dotyczy m.in. róż, malw, a niektóre rdze mają żywiciela pośredniego (np. rdza gruszy — jałowiec). Krostki (skupiska zarodników letnich, tzw. urediniów) przebijają skórkę liścia i uwalniają pomarańczowo-rdzawy proszek, który ściera się na palec — to najpewniejsza cecha rozpoznawcza. W pełni lata pojawiają się głównie na spodzie blaszki, wzdłuż nerwów i na ogonkach, u niektórych gatunków także na zielonych pędach i działkach kielicha. Późną jesienią skupiska ciemnieją do brunatnoczarnych — to zarodniki przetrwalnikowe (telia), którymi grzyb zimuje na resztkach roślin. Rdze cechuje wąska specjalizacja: dana rdza poraża zwykle jeden gatunek lub rodzaj żywiciela, dlatego rdza róży, malwy oraz prawoślazu, fasoli, pora i czosnku, mięty, pelargonii czy trawnika to różne, niewymienne grzyby. Objaw ogólny — żółknięcie i przedwczesne opadanie liści — osłabia roślinę, ogranicza kwitnienie i plonowanie, rzadko jednak zabija ją w ciągu jednego sezonu.

Porażone mięsiste organy — cebule, bulwy, korzenie spichrzowe i soczyste łodygi — gniją na mokro, przechodząc w śluzowatą, wodnistą, miękką masę o charakterystycznym, nieprzyjemnym, gnilnym zapachu. Tkanka rozpada się, a skórka często pozostaje jako cienki worek wypełniony rozłożonym miąższem. Choroba szybko postępuje w cieple i przy wysokiej wilgotności, zwłaszcza w przechowalni; dotyka cebuli, czosnku, tulipana, narcyza, hiacynta i warzyw korzeniowych. Pierwszym objawem są drobne, przejrzyste, jakby przesiąknięte wodą plamy, które szybko brązowieją i miękną; w miejscu porażenia miąższ ulega maceracji — bakterie rozkładają substancje sklejające ściany komórkowe, przez co tkanka traci spoistość i rozpływa się w kremowo-brązową breję. Na przekroju granica między tkanką zdrową a chorą jest wodnista i nieostra, a z uszkodzenia często sączy się mętny, śluzowaty wyciek. W cebulach i szyjce roślin cebulowych porażenie zaczyna się zwykle od góry lub od rany i schodzi w głąb, dając miękką, śliską „szyję”; u ziemniaka mokra zgnilizna bulb łączy się z czarną nogą — czerniejącą, gnijącą podstawą pędu. Sama bakteria nie tworzy grzybni ani widocznego nalotu — to odróżnia ją od gnicia grzybowego — a intensywny fetor bierze się z wtórnego rozkładu przez inne drobnoustroje. Objawy postępują najszybciej przy temperaturze powyżej około 20°C, słabej wentylacji i obecności filmu wody na powierzchni organów.

Bardzo drobne (1–2 mm), smukłe i wydłużone owady o strzępiastych (frędzlastych) skrzydłach, barwy żółtej, brązowej lub czarnej; larwy jasnożółte i bezskrzydłe. Wysysają sok z komórek liści, płatków i pąków. Objawy: srebrzyste lub srebrzystoszare smugi i plamy na liściach, drobne czarne kropki odchodów oraz deformacje i zniekształcenia młodych liści, pąków i kwiatów. Szczególnie groźne pod osłonami i na roślinach doniczkowych; niektóre gatunki przenoszą wirusy roślin. Srebrzysty połysk powstaje wtedy, gdy szkodnik wyssie zawartość komórek skórki — puste, wypełnione powietrzem komórki odbijają światło jak metaliczne smugi; towarzyszą im lśniące czarne kropki odchodów, które odróżniają żerowanie wciornastków od większości innych szkodników ssących. Aparat gębowy jest kłująco-ssący i asymetryczny (tylko jedna żuwaczka), więc owad najpierw drapie tkankę, a potem wysysa wypływający sok. Na kwiatach żerowanie daje białe lub brunatne przebarwienia i deformacje płatków — dotkliwe na różach, chryzantemach, storczykach i cyklamenach. Cykl rozwojowy jest krótki i w ciepłych warunkach pokolenia zachodzą na siebie: samice składają jaja wkłute w tkankę rośliny, larwy (dwa stadia) żerują na liściach, po czym spadają do gleby lub ściółki, gdzie przechodzą przez nieruchliwe stadia przedpoczwarki i poczwarki. Do najgroźniejszych należą wciornastek zachodni (Frankliniella occidentalis) — kluczowy szkodnik szklarniowy i wektor tospowirusów (m.in. brązowej plamistości pomidora, TSWV) — oraz wciornastek tytoniowiec (Thrips tabaci). Wirusy pobierają wyłącznie larwy, a przenoszą je dorosłe, dlatego ograniczanie larw zmniejsza też ryzyko infekcji wirusowych.

Niepozorna, popielatoszara mucha długości 6–7 mm, z wyglądu przypominająca drobną muchę domową; szkody wyrządzają jej larwy — beznogie, białe, błyszczące czerwie długości do 8 mm. Larwy wgryzają się w cebule oraz w podstawę pędu i drążą w nich chodniki, przez co rośliny żółkną, więdną, a porażone cebule gniją i wtórnie zakażają się bakteriami. Żeruje na cebuli, czosnku, porze i szalotce; w ciągu sezonu rozwijają się zwykle dwa–trzy pokolenia, a pierwsze, wiosenne, atakuje najmłodsze siewki i jest najgroźniejsze. Śmietka zimuje w glebie w postaci bobówki (beczułkowatej, brunatnej poczwarki) na głębokości kilku centymetrów, najczęściej w miejscu zeszłorocznej uprawy cebulowej. Lot pierwszego pokolenia zaczyna się zwykle na przełomie kwietnia i maja i tradycyjnie sygnalizowany jest kwitnieniem mniszka i wczesnych drzew owocowych; samice składają wtedy drobne, białe, podłużne jaja pojedynczo lub w grupkach u nasady roślin oraz w szczelinach gleby tuż przy szyjce cebuli. Wylęgłe larwy wędrują w dół i wgryzają się w piętkę oraz mięsistą część cebuli. Na zagonie porażenie rozpoznaje się po postępującym żółknięciu i zasychaniu najstarszych liści szczypioru, więdnięciu całych roślin oraz tym, że chore rośliny bardzo łatwo daje się wyciągnąć z ziemi — w rozciętej cebuli i u podstawy pędu widoczne są chodniki i białe larwy. Uszkodzona tkanka szybko przechodzi w mokrą, cuchnącą zgniliznę bakteryjną, przez co jedna larwa potrafi zniszczyć całą cebulę, a ognisko rozszerza się na sąsiednie rośliny w rzędzie. Kolejne pokolenia (letnie i późnoletnie) uszkadzają już zawiązane cebule, obniżając ich zdolność przechowalniczą.