W skrócie
- Różowe kwiaty wyrastają wprost z pnia i gałęzi (kaulifloria) przed rozwojem liści.
- Sercowate, okrągławe liście są ozdobne również latem.
- Lubi ciepło, słońce oraz suchą, przepuszczalną, także wapienną glebę.
- Mrozoodporny do strefy USDA 6 — najlepszy w ciepłych, osłoniętych miejscach.
- Cenne, wczesne źródło nektaru dla pszczół; kwiaty są jadalne.
Dane botaniczne
- Rodzina
- Bobowate (Fabaceae)
- Wysokość
- 4–8 m
- Szerokość
- 4–8 m
- Pokrój
- Rozłożysty
- Tempo wzrostu
- Umiarkowane
- Stanowisko
- Słońce, Półcień
- Gleba
- Piaszczysta, Gliniasta, Wapienna
- Odczyn
- pH 6.5–8
- Wilgotność
- Sucha, Umiarkowana
- Kwitnienie
- Kwiecień–Maj
- Mrozoodporność
- USDA 6a–9b
- Rozmnażanie
- Z nasion
Charakterystyka
Zwykle wielopniowe, rozłożyste drzewo o szerokiej, nieregularnej koronie. Motylkowe, różowofioletowe kwiaty pojawiają się gromadnie na pniu i starych konarach — zjawisko zwane kaulliflorią. Liście są sercowate do okrągławych, sinozielone, jesienią żółkną. Owocem są spłaszczone, brązowe strąki, które długo utrzymują się na gałęziach.
Uprawa i pielęgnacja
Podlewanie
Po ukorzenieniu dobrze znosi suszę i upał. Źle reaguje na przelewanie i ciężką, zbitą glebę.
Nawożenie
Oszczędnie; na glebie próchnicznej nawożenie zwykle zbędne.
Sadzenie
Stanowisko ciepłe, osłonięte i przepuszczalne. Sadzić młode okazy — starsze mają korzeń palowy i trudno się przyjmują.
Przycinanie
Usuwać pędy martwe, chore lub źle ustawione; formować lekko, zachowując naturalny pokrój.
Rośliny towarzyszące
Dobre sąsiedztwo
Śródziemnomorski towarzysz o tych samych potrzebach: pełne słońce oraz sucha, przepuszczalna gleba; ładnie okrywa nasłonecznioną nasadę drzewa.
Zakwitają w runie, zanim judaszowiec rozwinie liście, przedłużając wiosenny efekt pod koroną.
Złe sąsiedztwo
Wymagają kwaśnej, stale wilgotnej gleby, podczas gdy judaszowiec preferuje suche, przepuszczalne i zasadowe podłoże.
Poziom dowodu wskazuje, czy zależność jest poparta badaniami, obserwacją czy tradycją ogrodniczą.
Toksyczność
| Dla kogo | Poziom | Uwagi |
|---|---|---|
| Ludzie | Brak | Różowe kwiaty są jadalne i bywają dodawane do sałatek; strąki nasienne nie są przeznaczone do spożycia. |
| Psy | Lekka | — |
| Koty | Lekka | — |
Historia i pochodzenie
Znany w uprawie od starożytności w regionie śródziemnomorskim. Nazwa nawiązuje do legendy, według której na tym drzewie miał się powiesić Judasz; łacińskie siliquastrum odnosi się do charakterystycznych strąków (siliqua).
Zastosowanie
Efektowny akcent wiosenny w małych i średnich ogrodach, na dziedzińcach i w parkach, zwłaszcza przy ciepłych, osłoniętych ścianach. Dobrze komponuje się w nasadzeniach śródziemnomorskich i na suchych skarpach.
Ciekawostki
- Należy do nielicznych drzew klimatu umiarkowanego wykazujących kaulliflorię — kwitnienie bezpośrednio z pnia.
- Jako roślina bobowata wykształca strąki, ale w odróżnieniu od wielu motylkowych nie wiąże azotu z powietrza (brak brodawek korzeniowych).
Najczęstsze pytania
Dlaczego judaszowiec kwitnie prosto z pnia?
To zjawisko nazywane kaulliflorią — pąki kwiatowe zawiązują się na wieloletnim drewnie pnia i konarów, nie tylko na młodych pędach. U judaszowca daje to spektakularny efekt kwiatów oblepiających gałęzie przed rozwojem liści.
Czy judaszowiec przetrwa w chłodniejszym klimacie?
Jest odporny do strefy USDA 6, ale w chłodniejszych rejonach wymaga ciepłego, osłoniętego stanowiska, najlepiej przy południowej ścianie. Młode okazy warto pierwsze zimy chronić przed przemarznięciem.
Kiedy i jak sadzić judaszowiec?
Najlepiej wiosną, wybierając młode drzewko w pojemniku. Judaszowiec wytwarza korzeń palowy i źle znosi przesadzanie, dlatego starszych okazów praktycznie się nie przenosi.
Źródła
- Plants of the World Online (POWO)Baza danych (GBIF, POWO…)
- RHS — Cercis siliquastrumInstytucja / ogród botaniczny
Moja notatka
Prywatna notatka do tej rośliny — zapisywana w Twojej przeglądarce.
